Hamnet, Agnes'in hikayesi; kardeşi, üvey annesi, kocası, çocukları (Susanna, Judith ve Hamnet) ve Hamnet'e tuttuğu yası. Kitabın adı Hamnet olsa da, biz Agnes'in dünyasına dalar, onun şöminesi başında oturur, bahçesinde birlikte lavanta toplarız. Annesinden aldığı kadim doğa bilgisini ve maneviyatı nasıl izlediğini görür ve o yemyeşil yaprakların altında ilk çocuğunun doğumuna tanıklık ederiz. 

Agnes'in hikayesinde bana en çarpıcı gelen, kocasının yaşamaktan hoşnut olmadığı babaevinden uzaklaşıp kendi kimliğini bulmasına yardımcı olmasıdır. Üstelik bunu kocasının onlardan aylarca, yıllarca ve kilometrelerce uzakta olacağını bilerek yapmasıdır. Agnes onun kendi iç dünyasını bulmasına, sevdiği işi yapmasına ve kendi adasının ormanlarını yeşertmesine  izin vermiştir. 

Çünkü sevgi, bencilliğin ötesindedir; birine kendisi olma izni vermek ve kendi dünyasında büyümesine olanak tanımaktır.

Öyle ki büyüyen o dünya, yasını tuttuğu oğlunun bir tiyatro oyunu dahi olsa yeniden gözlerinin önünde canlanmasını sağlamıştır. Ellerini uzatmış dokunabilircesine ve oğlunun hayaleti ona 'Sakın beni unutma' demiştir.